34 Scheepsrecht

Drie keer is Scheepsrecht

Als alles mee zit wordt het de derde keer dit jaar dat ik op het vliegtuig richting Gambia stap. Wachten tot januari is me te lang. En  om nu al voor een langere tijd te gaan is me te vroeg.
Vakantie houden - lees: rust-  is niet mijn sterkste punt. Maar gedurende twee weken kan ik die dicipline wel opbrengen denk ik. Bovendien zou ik me niet zo 123 grote werkzaamheden voor de geest kunnen halen.

Als ik Malangs schorre stemmetje via Whatsapp hoor wil ik het liefst drect naar hem toe. "Mama I miss you.."  Zijn moeder verduidelijkt: "Malang zegt dat hij bij jou altijd spagghetti krijgt . En kip. "
Klopt, en pap 's ochtends en thee. Hij wordt verwend, ook dat klopt. Ik ben niet voor niets zijn oma 'Mama Tin'.

En daar is sponsordochter Mama ( Mariama). Totaal ongepland hebben we besloten dat ze in de Roundhut gaat wonen als ik er niet ben. Via Whatsapp sturen we elkaar voice messages en zodoende ben ik van haar wel en wee als zelfstandig wonende jonge vrouw op de hoogte. Het is namelijk nogal ongewoon om als ongetrouwde meid zonder relatie in je eentje op een grote compound te gaan zitten. De adviezen dat vooral niet toe te staan gooide ik na 'rijp beraad'  in de warme wind. Vertrouwen werkt zo is al eerder gebleken. Ze doet het goed en is er gelukkig. Geen inbrekers of verkrachters, alles loopt normaal. Natuurlijk krijgt ze geld om van te leven van mij, want ze is ondertussen een soort 'watch woman' geworden. En die betaal je.

Ondertussen kijkt zowel zij als ik rond voor een baantje. Ik heb contact gelegd voor haar met een Engelse die een huishoudelijke hulp zoekt.  Mooi dat ik er straks ben om persoonlijk eventueel kennis te maken.

Het aftellen is begonnen. De tiende van de tiende maand vertrekt Tien.

33 Weg!

Alles gedaan om mn kinderen goed achter te laten: emmer na emmer, kruiwagen na kruiwagen vol met water.. zakken vol koeienpoep.. Omar de bananen fluisteraar neemt het stokje over tot de regen komt. Aan de wolken zal het niet liggen.. Kanaale Kanaale..het komt  Insjallah!

Daaaag!!!! I am leaving The Gambia!! Leaving my family.. leaving my friends ..

32 Aftellen

Het grote aftellen is begonnen. Bij 4x slapen zijn we begonnen. Vandaag dus noch twee keer het avond ritueel: aan tafel eten, in bad en daarna een boekje lezen in bed. Afgesloten met het slaapliedje dat ik al sinds zijn babytijd voor hem zong: "Malang heeft op zijn wiege-gordijntje.."
We zijn een klein jaartje verder, maar wat een verschil. Toen Tapha er nog was liep de conversatie grotendeels via hem in het  Mandinka. Nu we met ons tweetjes zijn praten we samen in een combi van Mandinka-Engels-Nederlands. Het is me zelfs gelukt hem over te halen te praten als er een probleem is ipv stokstijf niets meer zeggen. "My shoes.. niet goed" of "I am hungry.. ik wil brood.." Ik prijs hem de hemel in.
En dan de pret die we hebben in de teil, terwijl de kinderen hier krijsen als ze keihard schoon geboend worden met prik-zeep.. "Suloo! Aapje!"en 123 mag hij met een handdoek om op mijn nek springen. Met 66 jaar strompel ik met het natte mormel naar zijn bedje.
Vanavond zei ik dat ik hem ga missen. Dat ik een foto wil zodat ik met hem kan praten. "En Sally! En Sibou! En de (zwerf)kat!" Ja..ik ga ze allemaal missen.
Maar wat verlang ik naar rust want de laatste dagen sleep ik me voort..

31 Miauw!

Kwart over twaalf 's nachts. "Miau! Miau!". Hoor ik nou nog steeds mijn poesjes? Het moet niet gekker worden.. Het zal wel de zwartwitte kat zijn die de laatste weken mijn restjes krijgt. "Miauauau!" klinkt het hoog en klagelijk. Normaal lig ik in coma na een lange dag werken, maar dit zielige geluid houdt me verder uit de slaap. Ik wurm me onder het muskietennet vandaan en schijn met de WakaWaka door de tralies. Ik schrik. Zitten er nou twee grijze ratten onder mijn raam? "Miau" klinkt het nogmaals. Nee! Niet twee kleine katjes alstublieft!!!
Bij de voordeur heb ik viswater voor Sally neer gezet. Ja hoor.. daar zitten ze  piepklein te wezen naast de grote pan. Sally komt direct aanlopen maar doet ze niets. Zucht. "Niet jouw pakkie an Tien!" praat ik stoer in mezelf en schenk een beker vol Bayleys in. Pfht! Ook nog maar een sigaretje erbij. Het geluid sterft weg achter de Roundhut. Ik weet er een metalen plaat te staan. Daarachter 'wonen' ze waarschijnlijk. Pal onder het wc raampje. Malang attendeerde me al eerder op het gemiauw maar echt serieus nam ik het niet. Nu wel dan? Vier dagen voor vertrek?
Verder slapen maar en proberen te vergeten dat we een poezenkraamkamer hebben ;-)

30 Blauw blauw hemelsblauw

Als gekken verven Mama en ik de veranda blauw. Nadat Malang en ik de poesjes weggebracht hadden zongen we: "..blauw blauw hemelsblauw.. Malang is die kat van jou..?" Opeens wist ik wat we als troost gingen kopen: Hemelsblauwe verf! Malang wees aan welke hij mooi vond en sponsordochter Mama vloog ermee tegen de pilaren op. Geweldig!

29 Sally

Over trouw gesproken.. in 2013 zette Tapha een hondje op mijn schoot toen we langs een jongen reden die op het punt stond hem te droppen in de bush. We noemden haar Sally, naar mijn overleden poes. Een klein jaar later bleek ze zwanger.. te laat dus om te steriliseren. Een complete hondenfamilie  kwam erbij: 4 puppies. Met liefde groeiden ze op. Echter, de een na de ander verdween.  Ik was nog niet in Holland of mij bereikte het bericht dat Sally een hele lelijke wond had aan haar kop. Gebeten door haar eigen zoon..
Om een lang verhaal kort te maken: toen ik dit jaar in februari terug kwam was alleen Sally nog over en haar dochter, inmiddels ook zwanger. Het geld dat ik voor sterilisatie had achter gelaten bleek voor iets anders (?!?) gebruikt door mijn lieftallige husband. Elf jonkies stierven -gelukkig-  achter mekaar want veel te klein. Sally was ondertussen een oog verloren. Het was teveel voor mij om dit alles nog recht te zetten na alles wat er inmiddels gepasseerd was en ik besloot het  in godsnaam dan maar 'los te laten'. Ze woonden inmiddels op Taphas vroegere compound en waren Gambiaanse honden geworden, levend van rijst en graten terwijl ze van mij altijd hondenvoer en een liefdevolle verzorging kregen. Sally springt nog altijd hysterisch tegen me op als ik haar compound oprijd en wordt pas rustig als ik tegen haar praat en haar knuffel.
En toen eergisteren: opeens stond ze voor de Roundhut, niet van plan om te vertrekken. Dat er twee poesjes waren deerde haar niet. Ze ging languit op de vloer van de huiskamer liggen en viel voor uren in slaap. Ze is niet meer weg gegaan. Zo trouw.. zo lief.. goed om te zien na de trouweloosheid van voorheen mijn geliefde ;-)

28 Au! Afscheid!

Het grote afscheid is begonnen: morgen brengen Malang en ik de poesjes naar de dierenarts (terug). "We feel it" zoals ze hier zeggen bij ernstige emoties. Ik probeer er al dagen voorzichtig op aan te sturen maar vanavond moest het maar eens concreet worden. Na troetelen op schoot en een fotosessie was het tijd voor Malang om in bad te gaan. Als een geslagen hondje liet hij het gebeuren en droge snikken in bed waren het vervolg.
Het is niet anders. Afscheid nemen is moeilijk. En dan is dit nog maar een voorproefje voor over een week als ik vertrek :-(
I feel it..